Մանկական անեսթեզիա. ռիսկեր, սթրեսի հաղթահարում, վերջնարդյունք

Տարիքային խումբն անեսթեզիա կատարելու դեպքում ընդգրկում է 1 օրեկանից մինչև 18 տարեկաններին:

Նորածնային հասակի երեխաները հիմնականում բնածին արատներ կամ ներարգանդային ինֆեկցիա ունեցող երեխաներն են,որոնք վիրահատվում են բարձր ռիսկերով։

Անեսթեզիոլոգիական ռիսկերը բժշկի թվարկմամբ` չորսն են:

Ռիսկերը կախված են ներկա պահին երեխայի առողջական վիճակից, քրոնիկ հիվանդությունների արկայութունից, վիրահատության ծավալից և պլանային կամ շտապ լինելու հանգամանքից:

Ցանկալի է, որ պատվաստումներից վեց ամիս անց կատարվի վիրահատական միջամտությունը, բայց եթե բժշկական ցուցումը շտապ է, ապա հնարավոր չէ հաշվի առնել այդ հանգամանքը:

 Հոգեբանական խնդիրներ

Հոգեբանական խնդիրներ ունեցող երեխաների դեպքում (աուտիզմ, ՄՈԼԿ, գլոբալ զարգացման հապաղում, շիզոֆրենիա և այլն) անեսթեզիան որևէ բացասական հետևանք չի ունենում։

 Ազդում է արդյոք մնացած օրգանների վրա

Մանկական անեսթեզիոլոգիայի կլինիկայի ղեկավարի խոսքով` որոշակի չափով այո, եթե հաճախ է կրկնվում: Մեկ ամիս կամ երկու ամիս մեկ կատարելու դեպքում կարող է ազդել հիշողության վրա՝ եթե նախադպրոցական հասակի է երեխան, ապա ծնողն անգամ չի նկատի, իսկ դպրոցականների դեպքում կզգացվի, օրինակ` անգիր սովորելու նյութը հնարավոր է երեխան ավելի ուշ մտապահի, վերարտադրի, մի թեթև կարող է ազդել կոգնիտիվ ֆունկցիաների վրա, սակայն այդ ամենը վերականգնվում է։

Բարդություններ

Թեթև բարդությունները հետևյալն են

Լարինգիտ,

Լարինգոտրախեիտ, որոնք արտահայտվում են սաստիկ հազով,դժվարաշնչությամբ,

Ցանավորում

Փսխումային համախտանիշ

Լարինգոտրախեիտը հաճախ լինում է    այն երեխաների մոտ, որոնք հակված են ալերգիկ բնույթի հիվանդություններ,կամ քիչ ժամանակ է անցել ՍՌՀ-ից, դա շտկվող խնդիր է, որի դեպքում պարզապես հետվիրահատական շրջանն ավելի ծանր է անցնում:

Հենց այդ պատճառով հիվանդ երեխաներին կամ նոր լավացած երեխաներին պլանային վիրահատության չենք վերցնում:

Ինչպե՞ս է իրականացվում անեսթեզիան:

Կատարվում է քայլ առ քայլ: Բուժառուն գալիս է հիվանդանոց և հետազոտվում է` գործիքային և լաբորատոր հետազոտությունների միջոցով:

Հաջորդ օրը կամ երկու օր հետո կատարվում է  վիրահատությունը: Խոսքը լիարժեք առողջ երեխաների մասին է, եթե կան քրոնիկ որոշակի հիվանդություններ ապա հետազոտումն իրականացվում է առավել թիրախային:

Հիմնականում նախքան վիրահատությունը երեխաներին հանգստացնող դեղեր են տրվում` սթրեսի թեթևացման համար:

Թե հոգեբանների հետազոտություններով, թե բժիշկն իր 20-ամյա փորձից ելնելով հորդորում է  ծնողներին պատմել, խոսել երեխայի հետ ներկայացնելով կատարվելիք վիրահատության ընթացքը:

Հաճախ երեխաները լացում են, անհանգստանում են անորոշությունից, անհայտությունից: Միակ ցավոտ գործողությունը,որը կատարվիւմ է դա ա րյան հետազոտություններն են։

Վիրահատարան փոքրիկը չի կարող մտնել ծնողի ուղեկցությամբ, հետևաբար հավելյալ բացատրության և խոսելու անհրաժեշտություն կա:

Նախավիրահատական զննման ժամանակ փոքրիկ բուժառուին բացատրվում է, որ նա ընդամենը  պետք է շնչի դիմակով հատուկ օդ  որից հետո երեխան քնում է և արդեն քնելուց հետո տեղադրում է պերիֆերիկ կատետր:

Երեխան արթնանում է, տեղափոխվում է հիվանդասենյակ և ծնողներից մեկի` հիմնականում մայրիկի հետ բուժաշխատողների հսկողությամբ շարունակում հետվիրահատական շրջանը: